Ağu 22, 2015
535 Views
0 0

Sonsuzluk Günlerim

Written by

Issız bir gecenin ortasında kalmıştı yüreğim. ay ışığının buğulu gölgesi düşerken önüme yaz yağmuru inceden değerken tenime bir tek seni arıyordu gözlerim. Binlerce kez ezildi yokluğunda bedenim. Yalnizdim. Yalnızlığım hesap soruyordu sanki sessiz gecenin sinsi sokaklarında sessiz çığlıklar atarak. Bir denizin dibinden kıyıya vuruyordu sanki sensizligim. Yerin binlerce kat altındaydı bedenim. Yalnizdim. Yalnızlığımı yine kendi yalnızlığımla paylaşıyordum. Gece vakti sokakta kalmış yolunu kaybetmiş bir çocuk gibi ürkekti yüreğim. Bir girdap derinliğinde kayboluyor benliğim. Omuzlarımda ayrılığın çekilmez yükü bir kurşun kadar ağır bir kurşun kadar merhametsiz. Attığım her adımda yaklaşıyorum ölüme ölüme yaklaşıyorum uslanmaz nehirler kaynıyor gövdemde susuyor diller görmüyor gözler bir bir soluyor içimde açan çicekler,Şimdi içim sensiz gönlüm çiçeksiz. Sen geçtin bu gönülden gözlerin geçti sen geçtin içimden ben kendimden vazgeçtim. Bir devrin sonu geldi belki de bedenim köhne kuyulara atıldı sinsice. Her adımda yaklaşıyorum sonsuzluk günlerime ölümüm artık ellerimde. Ölüm ki sessizliğin kapısında Kulak ver bu sessizliğe iyice işit sesini.Ölüm ki sonsuzluğun kapısında bekliyor beni.

 

Latest posts by semihkurtkara (see all)

Article Categories:
Genç Şiir

Leave a Comment

error: Yazı yazıldığı yerde, Ayasofya İstanbul\'da güzel...