Kitap Projeni Başlat
Oca 17, 2017
538 Views

Gökyüzü Bağımlılık Yapar

Written by

Bu yazıyı okuduktan sonra gözlerinizi sımsıkı kapatıp bir ağaç düşünün. Yüzlerce yaprağı olan. Kökleri onlarca metre yerin altında. Toprakla beraber bir bütün. Yeryüzü ile bir bütün. Şimdi yeryüzündeki bütün ağaçları düşünün. Dallarını, yapraklarını ve yerin altında uzanan o bütün köklerini. Hepsi birbiriyle bir bağ içerisinde aslında. Hepsi birbirine bağlı. Bizim dünyamız da bu ağaçlardan bir tanesi. Galaksimiz, içinde bulunduğumuz o kocaman evren. İşte bizler o ağaçların birindeki yapraklarız. Geçirdiğimiz zorluklar mevsimler gibi…
Acıyı rüzgara benzetebiliriz. Bizi o ağaçtan koparmak için uğraşan, yeterince güçlü durmadığımız anda, dünyadan kopmamızı sağlayan. Sürekli esen. Bazen sakin, bazen sert…

Yapraklar oluşurken rüzgar her zaman orada mıydı diye zihnimde sürekli yankılanan bir soru var. Cevabı kendi zamanımızın başlangıcında saklı. Çünkü en başında bizler acıyla doğuyoruz. Ama acıdan önce umutla ve sevgiyle yoğruluyoruz. Bir bebek anne rahmine düştüğü andan itibaren umut ve sevgiyle beklenir. En güzel dileklerle…
Umut yağmurdur. Ağacın yaşaması için gerekli olan, bağın kopmaması için arada bir uğrayan.
Sevgi güneştir. Hep orada durur. Hiçbir zaman kaybolmaz. Yaprakların bazıları göremez güneşi ama bilir orada olduğunu. İşte bir bebek dünyaya geldiği andan itibaren sevgiyi hisseder. Her varlığın içinde sevgi vardır. Çünkü sevgi her yerdedir. Güneş her yere ulaşır. Geceleri gökyüzü karanlıktır. Biz göremesekte güneş oradadır aslında.  Ama bir eksiklik vardır. İşte bu yüzden geceleri, insanların daha yalnız, daha mutsuz olduğuna inanırım. Çünkü güneş,  yani sevgi insanın ruhunu besler. İşte bu yüzden yıldızlar göz kırpıp dururlar bize. Parlayıp insanlarla güneşi, sevgiyi paylaşırlar. Güneşin orada olduğunu bize hatırlatmaya uğraşırlar.

Aşk gökyüzüdür. Güneşin, sevginin yansımasıdır. Güneş sayesinde görürsün gökyüzünü. Gökyüzü bağımlılık yapar bazen. Kimi zaman kapalıdır; kimi zaman açık. Gökyüzü kapalı olduğu zaman güneşi de göremezsin. Bazen küsersin, bazen korkarsın, yere bakarak gezersin. Ben yeri nefrete benzetirim. Bazen aşkın yerine nefret geçer çünkü. Sürekli yere bakan insanların gökyüzüne küstüğünü zannediyorum. Ama o hep orada, hiç bire yere gitmiyor. Güneş, yani sevgi hem aşkı besliyor hem de nefreti. Bu yüzden derler ya insan bir kere aşık olur diye. Çünkü o gökyüzü senin için hiç değişmez.  Aslında hiçbir zaman unutamazsın onu.

Bazılara bakar gökyüzüne, neye baktığını bilmez. O kocaman gökyüzünde bulamaz yansımasını güneşin. Bu en zorudur işte. Çünkü yalnızlık yaşamanın en ağır halidir. Bazen yere bakar, isyan eder güneşe, isyan eder yaşama. Ama aslında duyduğu nefret, sitem kendisinedir. Bazen gökyüzüne bakar, işte o anlarda yüreğine dikenler batar. Yağmur yağdıkça daha çok acı çeker. Bazıları bekler bir ömür boyu, bazıları pes eder. Ya da pes ettiğini zanneder.
Bir ömür biter. Bir ömür başlar. Bir yaprağın yere düşmesi, diğer yaprağın oluşmasına nedendir. Hepimiz, bütün insanlar aslında birbirimize bağlıyız. Bu ağacın birer parçasıyız.

brfkorucu
brfkorucu

Latest posts by brfkorucu (see all)

Article Tags:
· · ·
Article Categories:
Deneme · Hayata Dair

Comments to Gökyüzü Bağımlılık Yapar

Leave a Comment