Eki 11, 2017
175 Views
3 0

Kendini Çaresiz Hissedenlere İthafen…

Written by

İnsan en büyük dert kendininki sanar. Diğer dertleri bilmiyor oysaki. Bilse ki kendi derdi bazen o kadar küçük ki. O kadar küçük şeylere üzülmüş ki. Ama bunun farkında değil. İstanbul, o kadar büyük bir şehir ki. O kadar çok kişiyi barındırıyor ki içinde. Bir incelese insan, derdinin dert olmadığını anlar. Gözlemlese bir İstanbul’u, yoksulluk çekeni; görür derdi. Gözlemlese savaştan kaçıp kendisine yer arayanları, çocukları; ülkesinde savaş var. Ailesi yok yanında. Parası, kıyafeti, yiyecek ekmeği, içecek suyu. Yok!

Sen de otur Çamlıca Tepesi’ne veyahut Üsküdar’a. İzle denizi. Bak onun da derdi var. Olmasaydı niye vursun kıyıya? O hırçınlık boşa değildir. Gökyüzü niye ağlasın ki? Niye yağar yağmur? Otur ve düşün. Cevap bul. İnsanları gözlemle mesela. Herkes farklı. Derdini dışa vuruşu, ağlayışı, şikayet etmesi, gülüşü, yürüyüşü, mutluluğu… O kadar farklı ki. Ailesi yanında değil kimisinin. Toprağa emanet etmiş annesini, babasını, kardeşini… Belki hiç tanımadı bile onları. Belki mutluluğu yarım kaldı. Yalnız kaldı belki ama hala gülüyor. Hala mutluluğu arıyor. Hala hayatta mutlu olacağı nedenleri arıyor. Sen eline batan dikeni çıkarmaya çalışırken başkası kopan kolunu arıyor belki de.

Sığın! Allah’a sığın. Yalnız değilsin. Allah bizimle. Yalnız değiliz. ‘Dinleyenim yok’ deme sakın! ‘Sevenim yok’ deme. ‘Kimsem yok’ deme. Dinleyenin var. Sevenin var. Her şeyin var.

Nefeslerini say mesela. Nefeslerin var senin. Sayarak asla bitiremeyeceğin nefeslerin. Hepsini saymaya kalksan bile nefesini saymaya yetmez nefesin. Nefeslerin var senin. Saya saya bitiremeyeceğin…

-Şûle Nur

Article Categories:
Hayata Dair · Psikoloji

Leave a Comment

error: Siz yazdıysanız, giriş yapıp düzenle sekmesinden kopyalayabilirsiniz.